การตั้งท้องของมุกเป็นไปอย่างปกติ โชคดีที่ไม่แพ้แพ้ท้องนาน แต่ก็ไม่รู้สึกอยากอาหารผิดไปจากก่อนท้อง ไม่มีอะไรที่อยากกินเป็นพิเศษ ปริมาณที่กินก็เท่าเดิม แต่สภาพจิตใจตอนนั้นรู้สึกดีจริงๆ มุกถือว่าเป็นคนท้องที่มีความสุขมาก
แทงบอลออนไลน์
พอเข้าช่วงเดือนที่ 7-8 คุณหมออัลตร้าซาวน์ดพบว่าลูกสาวไม่ยอมกลับตัว อยู่ในสภาพพับครึ่งท่อน คือเอาขาสองข้างพับขึ้นข้างบน เท้าอยู่บนหัว อาจจะต้องผ่าออก ตอนนั้นก็ยอมรับว่ายังไม่ค่อยจะเข้าใจสักเท่าไร จึงไม่ได้มีความกังวลใจใดๆ อยู่เลย และแล้ววันนั้นที่รอคอยก็มาถึง มุกเตรียมพร้อมทั้งใจทั้งกาย คิดอยู่อย่างเดียวว่าขอให้ลูกปลอดภัย บรรยากาศในห้องคลอดก็เป็นไปด้วยดี ใช้เวลาเพียงแค่ช่วงอึดใจเดียวจริงๆ แล้วเสียงของยัยหนูน้อยก็ร้องจ้า
เริ่มพบความผิดปกติแทงบอลออนไลน์
เมื่อผ่านไป 10 วัน เราต้องกลับไปที่โรงพยาบาลอีก เพราะลูกสาวมีอาการตัวเหลืองมากขึ้น และต้องรับการตรวจการได้ยินด้วย เพราะผลการตรวจตอนแรกคลอดยังไม่ผ่าน นี่คือครั้งแรกของการพาลูกไปโรงพยาบาลหลังจากที่กลับมาบ้านแล้ว และสิ่งที่มุกกับสามีได้รู้จากคุณหมอครั้งนี้ทำให้เราทั้งคู่ “ช็อก”
คุณหมอตรวจร่างกายลูกสาวตามปกติ แต่พอลองอุ้มก็รีบเอาวางลงที่เตียง และพยายามจับสะโพกของลูกพร้อมทำสีหน้าไม่ดีนัก มุกสังเกตเห็นก็รีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น คุณหมอบอกว่า รู้สึกว่าข้อสะโพกจะหลวมๆ ทั้งมุก สามี คุณยาย (แม่ของมุก) ตกใจมาก เพื่อความแน่ใจคุณหมอส่งไปเอ็กซเรย์กระดูก แล้วให้ไปพบคุณหมอศัลยกรรมกระดูกโดยตรง
วินาทีนั้นมุกรู้สึกมึนไปหมด พยายามเรียกสติกลับมาให้เร็วที่สุด หันไปมองหน้าสามี เขาก็ยิ้มให้ แล้วบอกอย่าเพิ่งคิดมากให้ทำใจเย็นๆ ก่อน รอหมอกระดูกวินิจฉัยอีกที
หลังจากคุณหมอกระดูกได้ดูฟิล์ม และลองจับสะโพกลูกก็บอกว่า ข้อสะโพกหลวมจริงๆ หลวมที่ข้างซ้าย ก็เลยแนะนำว่าให้รีบพาไปพบอาจารย์แพทย์ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี ซึ่งเชี่ยวชาญเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเฉพาะ เราจึงตกลงว่าจะรีบไปในวันรุ่งขึ้นเลยแทงบอลออนไลน์
ก่อนจะกลับเราพาลูกสาวไปตรวจการได้ยินอีกครั้ง ผลที่ออกมาก็ยังไม่ผ่าน มุกก็ออกมาน้ำตาคลอๆ บอกกับแม่ว่า วันนี้ไม่ใช่วันของเรา ไม่ว่าอะไรๆ ก็ไม่ดีไปเสียหมด แม่กอดมุกแน่น พร้อมกับก้มลงจูบที่หน้าผากเจ้าตัวเล็ก บอกกับเขาว่า หลานยายต้องไม่เป็นไรนะลูก
ทำใจยอมรับความจริงที่เกิด
วันรุ่งขึ้นมุกและสามีพาชุณฬี่ไปหาหมอที่โรงพยาบาลรามาธิบดี นี่เป็นครั้งแรกที่มุกไปโรงพยาบาลรัฐ ตอนนั้นคนเยอะมาก ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่ากว่าจะได้ตรวจต้องรอนานแค่ไหนนะ แต่ผิดคาดค่ะคุณหมอให้ชุณฬี่เข้าไปตรวจเป็นคนแรกเพราะถือว่าเป็นเคสด่วน พอได้ดูฟิล์มเอ็กซเรย์คุณหมอก็บอกว่า ไม่ค่อยดีเพราะข้อสะโพกหลุดทั้งสองข้าง
ตอนนั้นมุกช็อกสุดๆ คิดอยู่แต่ว่านี่เป็นความฝันหรือเปล่า แต่เมื่อคุณหมอค่อยๆ เล่าให้ฟังว่าจะต้องรักษาอย่างไรบ้าง มุกก็รู้แล้วว่ามันคือความจริง ตอนที่คุยกันลูกสาวตัวน้อยยังคงหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขไม่รู้เรื่องอะไร แล้วคุณหมอกับทีมแพทย์ที่เหลือก็พาพวกเราไปที่ห้องอัลตราซาวน์ด เพื่อไปดูกระดูกอีกครั้ง ผลก็เหมือนเดิมคือข้อกระดูกสะโพกหลุดออกมาจากเบ้าเยอะมาก โดยเฉพาะข้างซ้ายที่เห็นได้ชัดกว่าข้างขวาและต้องรีบรักษาให้เร็วที่สุด
เราสองคนเริ่มร้องไห้โดยไม่อายใครทั้งนั้น ทีมแพทย์ทุกคนมองและมีสายตาที่บอกว่าทั้งเห็นใจและสงสาร แต่มุกเองก็ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น คิดอยู่อย่างเดียวว่า ทำไมต้องเกิดขึ้น มุกทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำอะไรไม่ดีไว้หรือเปล่าถึงส่งมาถึงลูกสาวของเราได้
คุณหมอพากลับลงมาห้องที่รักษา พร้อมเอาชุดรั้งสะโพกมาให้ลูกสาวใส่ แต่ก่อนที่จะใส่ชุดนี้ต้องดันเอาข้อสะโพกกลับเข้าที่ก่อน และตรงจุดนี้แหละค่ะที่มุกเกือบล้มทั้งยืน เมื่อเห็นลูกสาวอายุ 10 วัน กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเขาเจ็บปวดจริงๆ หรือเพราะรำคาญที่อยากจะนอนแล้วไม่ได้นอน แต่เราสองคนสามีภรรยาก็กอดกันร้องไห้อีกครั้ง
ชุณฬี่ต้องอยู่ในชุดที่รั้งขาให้แบออกกว้างที่สุด (Pavlik Harness) ซึ่งเป็นการรักษาแบบเลี่ยงการผ่าตัดและคล้ายกับการเข้าเฝือก ซึ่งไม่สามารถจะอาบน้ำให้เขาได้ ต้องเช็ดตัวอย่างเดียว พ่อแม่เองก็ต้องใจแข็งที่จะไม่คลายสายรั้งหรือขยับให้มันหลวมขึ้น ถึงแม้ว่าจะเค้าอึดอัดแค่ไหนก็ตาม
ความโชคดีอย่างหนึ่งของชุณฬี่คือ เมืองไทยมีหมอที่เชี่ยวชาญด้านกระดูกเด็กอยู่ไม่มากก็จริง แต่ลูกได้รับการรักษาจากคุณหมอที่เก่งที่สุดคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าช่วงแรกๆ มุกจะยังรับไม่ค่อยได้กับการบอกเรื่องปัญหาแบบตรงไปตรงมาของคุณหมอ แต่ท้ายที่สุดแล้วมันกลับเป็นสิ่งที่ควรทำนั่นคือ การบอกความจริงให้คนเป็นพ่อและแม่ ยอมรับให้ได้ว่าลูกของตนมีปัญหา ซึ่งดีกว่าการปลอบใจและตั้งความหวังไว้สูง เพราะคำพูดเชิงบวกอาจทำให้ชะล่าใจ หลงคิดเข้าข้างตัวเองว่าลูกคงไม่เป็นไร
แทงบอลออนไลน์
มุกมารู้ทีหลังว่า จริงๆ ชุณฬี่จัดอยู่ในกลุ่มเด็กเสี่ยงที่จะเป็นโรคนี้ตั้งแต่แรกเกิดอยู่แล้ว เพราะจากข้อมูลที่เจอพบว่า Dislocation Dysplasia Hip หรือ DDH มักเกิดกับลูกสาวคนโตที่คลอดท่าก้น เพียงแต่เปอร์เซ็นต์ที่จะมาตกที่ลูกเรามันต่ำมากเลยค่ะ เรียกว่า 2-3 ใน 1,000 คน (ที่เป็นกลุ่มเสี่ยงด้วยนะ) แต่คงเป็นเพราะถูกกำหนดมาแล้วตั้งแต่ต้นว่าจะต้องเป็นเด็กผู้หญิงคนนี้ล่ะ มั้ง ทำให้ชุณฬี่ถูกหวยเป็นโรคนี้ไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น